92: 0345: ไมเนอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล

จุดอ่อนอย่างหนึ่งของตลาดหุ้นบ้านเราคือ บ้านเราไม่ใช่สังคมแบบทุนนิยม บริษัทจำนวนมากจึงไม่อยู่ในโหมดของการแสวงหาการเติบโตแบบต่อเนื่อง ทำให้หาหุ้นเติบโตที่จะลงทุนในระยะยาวได้ยาก พวกที่บอกว่าจะโตเยอะๆ ก็มักเป็นพวกหน้าใหม่ ต้นทุนทางสังคมต่ำ ลงทุนระยะยาวแล้วเสียวมาก เพราะที่ปรากฏว่าโตได้ปีเดียวแล้ว แต่หลังจากนั้นก็ขาดทุนหนักมีเยอะ พวกที่มีฐานธุรกิจที่มั่นคงแล้วก็มักไม่อยู่ในโหมดของการเติบโตแล้ว จะหาแบบที่พื้นฐานดีๆ และในเวลาเดียวกันก็โตไปเรื่อยๆ ด้วย (best of both worlds) ยาก ต้องเฟ้นกันหนัก

ผมว่านี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเริ่มสนใจบริษัทนี้ เพราะไมเนอร์เป็นหนึ่งในบริษัทที่มีฐานธุรกิจที่ค่อนข้างมั่นคงแล้ว แต่ก็ยังมี “สัญญาใจ” กับผู้ถือหุ้นที่จะเติบโตต่อไปเรื่อยๆ ให้ได้ปีละ 20% โดยไม่มีวันหยุด (ระบุไว้ในวิสัยทัศน์ของบริษัทด้วย) มันจึงเป็น candidate ของ 7LTG ที่น่าสนใจมาก การลงทุนในบริษัทที่ยังต้องพึ่งพาตลาดทุนในการขยายธุรกิจอยู่เสมอ ยังมีข้อดีอีกตรงที่บริษัทยังต้องแคร์ความรู้สึกของผู้ถือหุ้นอยู่ ถามอะไรก็รีบตอบ ตีหัวเข้าบ้านยังไม่ได้ ต่างกับบริษัทที่ธุรกิจอิ่มตัวแล้ว พึ่งตัวเองในเรื่องเงินทุนได้ อาจมองผู้ถือหุ้นเป็นแค่ยุงรำคาญที่รอแต่จะเอาเงินปันผลจากบริษัท

แต่ก็ไม่ได้แปลว่าแค่มีสัญญาใจว่าจะโตไปเรื่อยๆ แล้วจะทำให้ผมตัดสินใจลงทุนได้ บริษัทต้องมี Growth Strategy ที่มีความเป็นไปได้ด้วย นอกเหนือจากประวัติศาสตร์อันยาวนานของบริษัท

รายได้กว่าครึ่งของไมเนอร์นั้นมาจากการทำธุรกิจเชนร้านอาหารตามห้างฯ ตัวอย่างเช่น Burger King, DQ, Swensens, Sizzler, The Pizza Company เป็นต้น ธุรกิจแบบนี้โตไปเรื่อยๆ ได้ไม่ยาก เพราะมีการขยายสาขาเพิ่มขึ้นทุกปี ตามการขยายตัวของห้างฯ แรกๆ ก็ต้องลงทุนขยายสาขาเองก่อนซึ่งจะใช้เงินทุนมากหน่อย เมื่อแ่บรนด์ไหนติดตลาดแล้วก็จึงสามารถขาย Franchise เพื่อให้การขยายสาขาไม่ต้องใช้เงินลงทุนเยอะมากได้ นับเป็นการเอา intellectual property ที่สร้างมาในช่วงแรกมาใช้ให้เกิดประโยชน์ในภายหลัง ทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ นอกจากนี้บริษัทยังมีการขยายสาขาไปต่างประเทศ โดยวิธีเข้าไปถือหุ้นแบรนด์ที่เห็นว่ามีศักยภาพ เช่น the Coffee Club (Australia), Thai Express (Singapore) แล้วเติบโตไปกับเขา เป็นต้น เหตุที่การขยายธุรกิจไปต่างประเทศควรใช้วิธีนี้เพราะในต่างประเทศแบรนด์สากลก็มักจะมีคนอื่นถือสิทธิ์อยู่แล้ว เลยต้องโตไปกับ local brand ของประเทศนั้นๆ ที่เห็นว่ามีศักยภาพแทน

ปัจจุบันบริษัทมีแล้ว 1133 ร้านสาขา (เป็น Franchise 39%) เทียบกับเมื่อ 8 ปีที่แล้วที่มีแค่ 354 สาขาและเป็นร้านของตัวเองเกือบทั้งหมด การที่สาขาเป็นแบบ Franchise มากขึ้นย่อมแสดงถึง intellectual property ที่เพิ่มขึ้นของบริษัท ภายในปี 2015 บริษัทจะมีให้ได้ 2174 สาขา และเป็น Franchise ให้ถึง 64% ให้ได้ ธุรกิจอาหารเป็นส่วนที่ผมชอบที่สุดของไมเนอร์ เพราะที่ผ่านมาสามารถสร้างการเติบโตได้อย่างสม่ำเสมอ และเราเห็นได้ชัดเจนว่าเขาทำตลาดได้เก่งกว่าคู่แข่งของเขาเป็นส่วนใหญ่ (Pizza Hut, Baskin Robbins, etc.) จะแย่หน่อยตรงที่ต่างประเทศเวลานี้ยังแย่อยู่ เช่น The Pizza Company ที่จีน ทุกวันนี้ยังขาดทุนอยู่, Thai Express ยังหดตัว เป็นต้น แต่ผมก็มองว่า ถ้าให้เวลาบริษัทแก้ปัญหาสักพักต้องดีขึ้น เหมือนอย่างสมัยก่อนตอนที่เขาเริ่มทำตลาด Pizza Hut ใหม่ๆ เขาต้องใช้เวลาอยู่นานหลายปีกว่าจะประสบความสำเร็จเหมือนอย่างเช่นทุกวันนี้ ส่วนการซื้อแบรนด์ต่างประเทศที่ผ่านมาแม้จะดูเหมือนเป็นแบรนด์ที่ยังไม่ค่อยเวิร์คเท่าไร แต่ผมก็มองว่านั่นคือกลยุทธ์ที่ถูกต้อง เพราะคุณควรซื้อแบรนด์ที่ยัง mismanaged อยู่แล้วเอา know-how ของคุณเข้าไปปรับปรุงเพื่อ unlock value ออกมา มากกว่าที่จะซื้อแบรนด์ที่สมบูรณ์แบบอยู่แล้วตั้งแต่แรกด้วยราคาแพงๆ

ธุรกิจอีกส่วนของไมเนอร์คือ ธุรกิจโรงแรม ซึ่งมีอยู่หลายแบรนด์เช่นกัน เช่น Anantara, Four Seasons, JW Marriott เป็นต้น โมเดลเติบโตก็เป็นแบบเดียวกันเปี๊ยบคือขยายสาขาไปเรื่อยๆ แต่ต่างกันตรงที่ ธุรกิจโรงแรมนั้นลงทุนเริ่มต้นสูงกว่ามาก แต่กลับคืนทุนได้ช้ากว่า สรุปก็คือ ห่วยกว่าธุรกิจอาหารนั่นเอง เพราะโรงแรมเป็นธุรกิจที่เข้ามาได้ง่ายมาก ลองนึกดูสิว่าแต่ละปีมีโรงแรมใหม่ๆ เกิดขึ้นมากขนาดไหน ฉะนั้นต่อให้เป็นโรงแรมหรูๆ ก็ยังคาดหวัง IRR ไ้ด้แค่ระดับสิบกว่าเปอร์เซนต์เท่านั้น อีกทั้งโรงแรมยังเป็นธุรกิจที่อ่อนไหวต่อ consumer sentiment อย่างมากอีกต่างหาก ช่วงสองปีที่ผ่านมาได้รับผลกระทบจากปัญหาการเมืองอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตามบริษัทก็พยายามใช้โมเดลรับจ้างบริหารแทนการลงทุนสร้างโรงแรมเอง เพื่อช่วยลดเงินลงทุน (asset-light strategy) และเพิ่ม ROI แต่วิธีนี้ก็มีจุดอ่อนตรงที่ตัวเลขรายได้ที่เข้ามาจะค่อนข้างเล็ก ทำให้สร้างการเติบโตแบบเป็นกอบเป็นกำตามเป้าไม่ได้ บริษัทจึงยังต้องเน้นการสร้างโรงแรมเองควบคู่ไปกับการรับจ้างบริหารต่อไป ธุรกิจโรงแรมของบริษัทเป็นส่วนที่ผมไม่ค่อยชอบเอาเสียเลย แม้ว่า EBITDA จะดูสูงกว่าอาหาร แต่ที่จริงแล้วก็เป็นเรื่องหลอกตา เพราะว่า CAPEX ของมันสูงมาก ผมว่าที่บริษัททำธุรกิจนี้ส่วนหนึ่งมาจาก passion ส่วนตัวของเจ้าของเองด้วยจึงเป็นเรื่องที่มีอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้องมากกว่าแค่เหตุผลทางธุรกิจ

ช่วงหลังบริษัทพบว่าการทำ Residence แบบขายขาด จะให้ผลตอบแทนที่สูงกว่าการทำเป็นโรงแรม (แม้ว่าจะเป็นรายได้ที่ขึ้นๆ ลงๆ) บริษัทจึงหันมาทำ Property เสริมด้วยอีกส่วนหนึ่งในนาม St.Regis ขายขาดยูนิตละ 70-200 ล้านบาท ก็เลยเพิ่มมาอีกสายธุรกิจหนึ่ง ในอนาคตบริษัทก็ยังคิดทำ Timeshare เพื่อช่วยดึง Occupancy Rate ให้ stable ขึ้น (at the expense of room rate) เรื่องการเติบโตด้วย room rate นั้นในกรุงเทพตอนนี้หวังยากเพราะ oversupply การแข่งขันรุนแรงราคามาก ที่หวังขึ้นได้บ้างก็คงเป็นส่วนของต่างจังหวัดและต่างประเทศมากกว่า เวลานี้บริษัทเริ่มมองลูกค้าจีน อินเดีย ตะวันออกกลาง ที่มีกำลังสูง เพื่อมาทดแทนลูกค้ายุโรปที่กำลังซื้อตกลงไปจากวิกฤต ในอนาคตบริษัทกำลังพิจารณาขายโรงแรมในพอร์ตบางส่วนที่เห็นว่ามี market value สูงกว่า book value มากๆ เพื่อเป็นการ unlock value ในส่วนที่ตลาดหุ้นไม่ได้ให้พรีเมี่ยมด้วย

จะเห็นว่าแม้ธุรกิจโรงแรมจะมีปัญหาต่อเนื่องแต่ บริษัทก็พยายามหาทางแก้ไขตลอด และ occupancy rate ของบริษัทนั้นสูงกว่าระดับเฉลี่ยของอุตสาหกรรมตลอด แสดงว่าพอร์ตของบริษัทค่อนข้างดีกว่าคู่แข่ง ทำให้บริษัทก็ยังคงมีกำไรได้แม้ในช่วงที่ยากลำบากที่สุด ซึ่งคู่แข่งล้วนติดตัวแดงกันไปหมดแล้ว เลยพอจะให้อภัยในส่วนนี้ได้

ปัจจุบันบริษัทมีห้องพักรวม 3655 ห้อง เป็นรับจ้างบริหาร 18% เทียบกับแปดปีก่อนที่ี 2055 ห้องลงทุนเองหมด ภายในปี 2015 บริษัทจะมีให้ได้ 5791 ห้อง และเป็นรับจ้างบริหารให้ได้ถึง 40% (ผมว่า aggressive ไปนิด)

ธุรกิจส่วนสุดท้ายคือร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนม เช่น GAP, Esprit, Bossini เป็นต้น ธุรกิจส่วนนี้ยังขาดทุนอยู่ แต่เป็นสัดส่วนที่เล็กจึงไม่น่ากลัวเท่าไร และผมก็มองว่า ในอนาคตน่าจะดีขึ้น เพราะคนไทยน่าจะมีความเป็นอยู่สูงขึ้น ค่าเงินบาทก็แข็ง ธุรกิจแบบนี้จึงน่าจะได้ประโยชน์ในอนาคตอันใกล้นี้นะครับ

ช่วงสองปีที่ผ่านมา บริษัทโดนมรสุมอย่างหนักทั้งวิกฤตการเมืองและเศรษฐกิจ ซึ่งกระทบธุรกิจของบริษัทโดยตรงแทบทุกสายธุรกิจ จึงไม่สามารถเติบโต 20% ได้ตามสัญญา ต่างกับแต่ก่อนนี้ที่บริษัทเติบโตได้ 20% ทุกปี ติดต่อกัน 6-7 ปีเลยทีเดียว (ไม่รู้ทำไม พอเราเริ่มสนใจทีไร มันต้องเริ่มไ่ม่ดีพอดีทุกที) เท่าที่ทราบมา ไตรมาส 4/53 ที่จะถึงนี้ ก็จะยังไม่ดีขึ้น เพราะถ้าคำนวณจากยอดจองห้องพักที่เข้ามาตอนนี้แล้วเทียบกับปีก่อน บริษัทคาดว่า occupancy rate ปลายปีน่าจะแค่เท่าๆ กับปีที่แล้วเท่านั้น ถัดจากนี้ไป ผมก็ยังไม่คิดว่าปัญหาการเมืองบ้านเราจะจบ มันแค่หยุดไปพักหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นการจะหวังว่าบริษัทจะดีขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้คงจะยังหวังมากไม่ได้ อีกสักพักก็คงกลับมาใหม่

แต่ผมยังไงผมก็ยังเชื่อว่า ที่สุดแล้ว บริษัทนี้จะสามารถบรรลุเป้าหมายในระยะยาวได้ (แต่คงเป็นแบบ bumpy ไปตลอดทาง) บริษัทตั้งเป้าจะมีรายได้จากต่างประเทศเพิ่มขึ้นให้ได้อย่างน้อยเป็น 40% ภายในปี 2015 นั่นจะช่วยให้ผลประกอบการของบริษัทไม่ต้องผูกอยู่กับประเทศไทยประเทศเดียวเหมือนอย่างเดิม ในระยะยาวกำไรน่าจะเสถียรขึ้นได้ และผมก็มองว่า ในอนาคต บริษัทไทยที่จะยิ่งใหญ่ต่อไปได้ จะต้องก้าวขึ้นมาเป็นผู้เล่นระดับภูมิภาคให้ได้ การที่บริษัทเริ่มไปต่างประเทศตั้งแต่วันนี้ น่าจะช่วยให้บริษัทเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตต่อไปได้ด้วยครับ และการที่บริษัทยังคงมีการลงทุนอย่างต่อเนื่องยังทำให้เมื่อไรก็ตามที่การเมืองนิ่งๆ ได้สักพักใหญ่ๆ สิ่งที่บริษัทได้สร้างเอาไว้ตลอดสองปีก็จะมีโอกาสได้ฉายประกายออกมาด้วยครับ ที่จริงแล้วบริษัทเคยเจอมรสุมที่หนักกว่าสองปีนี้มากตอนที่ไม่ได้ต่อสัญญา Pizza Hut กับทาง Yum ตอนนั้นใครๆ ก็คิดว่าบริษัทนี้คงหมดทุกอย่างแล้ว แต่ปรากฏว่ากลับการเป็นแรงผลักดันให้บริษัทฮึดกลับขึ้นมาใหม่จนยิ่งใหญ่กว่าเดิมมาก สองปีนี้จึงถือว่าเด็กๆ ครับ บริษัทที่มีทัศนคติที่ดียังไงก็ต้องกลับมาดีได้ครับ

สรุปแล้ว แม้ว่าดูเหมือนจะยังไม่มีอะไรดีขึ้นเลยเร็วๆ นี้ แต่ยังมองว่าในระยะยาวบริษัทนี้ต้องยิ่งใหญ่กว่าในปัจจุบันอย่างมากแน่นอน เหมือนกับที่ทุกวันนี้บริษัทยิ่งใหญ่กว่าเมื่อแปดปีก่อนมาก เพราะเป็นบริษัทที่มีการแก้ปัญหาอยู่ตลอดเวลา ผมจึงยังมีความมั่นใจในอนาคตระยะยาวของบริษัทนี้อยู่ เลยตัดสินใจให้บริษัทนี้ยังได้ไปต่อใน 7LTG นะครับ แต่ถ้าจะให้เกรดคงให้แค่ B+

คำเตือน : บทวิจารณ์นี้เป็นแค่การมองภาพใหญ่ของบริษัทในระยะยาวเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องกับทิศทางของผลประกอบการระยะสั้นของบริษัทเลยแม้แต่น้อย ผู้อ่านจึงไม่อาจนำมาใช้ประกอบการตัดสินใจลงทุนในระยะสั้นได้เลย (7LTG สนใจแต่ภาพใหญ่ในระยะยาวของบริษัทที่จะลงทุนเท่านั้น) อีกทั้งข้อมูลที่ใช้วิเคราะห์เป็นข้อมูลที่หาได้ในช่วงที่เขียนบทวิจารณ์เท่านั้น ในอนาคตปัจจัยต่างๆ อาจเปลี่ยนแปลงไปได้อีก จึงไม่อาตยึดถือได้ตลอดไป

73 thoughts on “92: 0345: ไมเนอร์ อินเตอร์เนชั่นแนล”

  1. พี่โจ๊กมองว่าความเสี่ยงในการขยายกิจการโดยใช้กลยุทธ์ M&A แบบ MINT อยู่ที่ตรงไหนครับระหว่างการไปซื้อกิจการที่ไม่ทำกำไรแบบที่คิดไว้ (Case TTA) กับการที่ต้องแบกต้นทุนทางการเงินที่สูงมากเพื่อไปซื้อกิจการ (case Unicord ไปซื้อ Bumble Bee เมื่อหลายสิบปีก่อน)

  2. ผมเห็นตัวเลขที่ ERW เอามาแสดงให้ดูใน opp day ว่าตลาดนักท่องเที่ยวที่เข้ามาในไทย เหมือนจะมีกลุ่มที่เป็นตลาดล่างเติบโตพอสมควรเลย รบกวนถามพี่โจ๊กหน่อยครับว่าทำไมมองว่าตลาดล่างไม่ได้ดีอย่างที่คิดครับ?

  3. คิดว่า MINT น่าจะมี success rate การซื้อกิจการที่ค่อนข้างดีนะครับ แต่ต้องเข้าใจอย่างหนึ่งว่า กลยุทธ์ของ MINT สำหรับโรงแรมคือซื้อ asset ที่ mismanaged ทำให้ซื้อได้ในราคาไม่แพง แล้วเอา management เข้าไปทำให้มันดีขึ้นมา เพื่อเพิ่มมูลค่า ดังนั้นอาจจะต้องมอง long-term นิดนึ่ง

    ส่วนอาหารจะซื้อแบรนด์ที่โอเคแล้ว แล้วโตไปพร้อมกัน หรือนำไปต่อยอดขยายธุรกิจ เพราะสำหรับอาหาร ถ้าแบรนด์ไม่อยู่ในใจผู้บริโภคตั้งแต่แรก จะเข็นยากมาก

    ส่วนเรื่องกู้เงินมากเกินไปอันนี้ก็อาจจะเกิดปัญหาได้ครับ บริษัทนี้ค่อนข้าง aggressive เสียด้วย แต่เท่าที่ทราบแผนสามปีนี้ไม่มีเพิ่มทุน และรักษาระดับ d/e ratio ไว้ครับ

    เรื่องตลาดกลางล่างโตดี เพราะนักท่องเที่ยวเอเชียเติบโตกว่ายุโรปนั้น ผมมองว่า โรงแรมระดับ SME อาจเป็นผู้ได้ประโยชน์มากกว่า พวกบริษัทใหญ่ที่ไปซื้อแบรนด์ Budget hotel ระดับโลกมาทำ เพราะตลาดนี้ราคาห้องพักแข่งขันสูงมาก คิดแพงคงอยู่ไม่ได้ ในขณะที่การเอาแบรนด์ต่างประเทศมาทำจะมีค่าใช้จ่ายเยอะ เพราะเจ้าของแบรนด์ต้องรักษาภาพลักษณ์ เลยทำให้ต้นทุนเสียเปรียบโรงแรม local หรือ SME นะครับ

  4. ข้องใจอย่างนึงครับ ราคาหุ้นของ mint ย้อนหลังไป 10 ปี ดูแกว่งตัวขึ้นๆ ลงๆ
    ไม่ทราบว่ามีการแตกพาร์ หรืออะไรที่เปลี่ยนแปลงรึเปล่าครับ
    เพราะลองดูข้อมูลการเติบโตย้อนหลังก็ดูสมำ่เสมอดี แต่ราคาทำไมแกว่งจังครับ
    คือผมเพิ่งสนใจในการลงทุนหุ้น ไม่กี่เดือน ไม่ทราบประวัติเก่าๆ ของ mint น่ะครับ

    กลัวว่าถ้าลงทุนแบบถือยาวไปเรื่อยๆ กลายเป็น 10 ปีผ่านไป ราคากลับมาอยู่ที่เดิมแย่เลย

    ขอบคุณครับ

  5. ก็เรื่องที่ MINT โตได้ปีละ 20% ติดต่อกัน 7 ปี แล้วหลังจากบริษัทพยายามโปรโมตเรื่องนี้อย่างหนักกับนักลงทุน การพาให้ราคาหุ้นทะยานไป 17 บาท แล้วหลังจากนั้นการท่องเที่ยวของไทยก็เจอมรสุมแบบต่อเนื่อง พอเจอซัพไพรม์เข้าไป ฟองสบู่ก็เลยแตกโป๊ะพอดี

    อย่างที่เคยบอกไว้แล้ว เชื่อว่าบริษัทนี้ยังเติบโตในระยะยาวได้ แต่จะต้องปรับโครงสร้างรายได้ไม่ให้พึ่งพาการท่องเที่ยวไทยมากเหมือนอย่างที่เป็นอยู่ ซึ่งจะต้องอาศัยการสร้างธุรกิจในต่างประเทศเพิ่มเติม ซึ่งคิดว่าคงต้องใช้เวลาอีกหลายปีเหมือนกัน กว่าจะปรับโครงสร้างส่วนนี้ได้สำเร็จ ดังนั้น คิดว่าช่วงนี้ MINT คงไม่มีอะไรน่าสนใจ แต่คิดว่าในระยะยาวน่าจะกลับมามั่นคงได้ครับ

  6. ปีที่แล้ว MINT ประกาศแผนลงทุน medium term ว่าจะ focus ที่อาหารมากที่สุดคือ 60% ซึ่งก็ดูสมเหตุสมผลกับภาวะเศรษฐกิจขึ้นๆ ลงๆ
    แต่ผ่านมา 1 ปีเห็นมีแต่ไปขยายฝั่งโรงแรม ทั้งที่เศรษฐกิจลูกผี ลูกคนแบบนี้
    พี่โจ๊กมองว่าการทำแบบนี้จะเข้าทำนองเปลี่ยนม้ากลางศึกทำให้แพ้สงครามหรือว่าเป็นการ bet ของบริษัทครับว่าถ้าลงทุนโรงแรมในช่วงแบบนี้ถ้าไม่มีวิกฤตรอบใหม่จริงๆจะได้ return เป็นกอบเป็นกรรมกว่าลงทุนในอาหาร

  7. ก็อาจจะเป็นเรื่องของความเร็วในการปิดดีลด้วย ดีลโรงแรมอาจจะปิดได้เร็วกว่า อีกทั้งกลุ่มอาหารของ mint มีวัฒนธรรมที่ค่อนข้าง conservative คิดนาน ต่างกับกลุ่มโรงแรมที่ค่อนข้างใจถึง

    สองปีที่ผ่านมา การฟื้นตัวของโรงแรมมีให้เห็นอยู่ แต่ว่าช้ามาก ปีนี้ occupancy rate เพิ่มจาก 40% เมื่อปีก่อนไปเป็น 50 % แล้ว แต่ก็ยังแต่ถ้าฟืื้นตัวเต็มที่จริงๆ ต้องได้ 60% ก่อนที่จะสามารถขึ้นราคาค่าห้องได้ ก็ถือได้ว่าโรงแรมยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ยังต้องใช้เวลาอีก

    ก็ยังดีที่ครึ่งปีแรกกำไรไป 1100 ล้าน ซึ่งเทียบกับปีที่เคยได้กำไรมากที่สุดทั้งปีคือ 1900 ล้าน แสดงว่าปีนี้บริษัทน่าจะกลับมาทำกำไรสูงสุดได้เป็นปีแรกโดยไม่ยากเย็นนัก ก็นับว่ายังมีเรื่องให้น่าชื่นใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังรอว่าเมื่อไร กำไรจะสูงสุดในแง่กำไรต่อหุ้นด้วย เมื่อนั้นก็แปลว่า ที่เลือก bet กับ mint ไป ยังไม่เสียเปล่า หุหุ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*